ur. 20 VII 1894 w m. Staszówek (Sandomierszczyzna), s. Władysława i Kornelii z d. Zambrowska, przyn. Staszówka. Student Politechniki Lwowskiej. Książeczka wojskowa nr 39523.
W 1913 roku uzyskał maturę w II Szkole Realnej we Lwowie i rozpoczął studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. 8 VIII 1914 roku wstąpił do Legionu Wschodniego. Po jego rozwiązaniu przeszedł do służby w 2.szw. rtm. Z.Dunin-Wąsowicza, wraz z którym walczył na froncie w Karpatach Wschodnich. 14 XII 1914 roku otrzymał awans na stopień wachmistrza. Uczestniczył w kampaniach karpackiej, bukowińskiej, wołyńskiej i besarabskiej. 13 VI 1915 uczestniczył w szarży pod Rokitną, zostając ranny. Po szarży odznaczony austr. Brązowym Medalem za Waleczność (reskrypt c. i k. Komendy LP nr 3017233.234 z 21 VI 1915). W 1917 ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii przy 2. puł LP. W tym samym roku odnotowany w Biurze Zaciągu do WP w Koziegłowach. Po kryzysie przysięgowym (VII 1917) został internowany w Synowódzku Wyżnym a następnie przeniesiony i osadzony w obozie w Huszt na Węgrzech. Po zwolnieniu powrócił na Politechnikę Lwowską. Od 3 XI 1918 roku uczestniczył w obronie Lwowa przed Ukraińcami, walcząc na Górze Stracenia jako dowódca plutonu km. Następnie walczył na froncie Małopolsce Wschodniej w Grupie R.Abrahama jako dowódca plutonu, a następnie komp. Wziął udział w bitwach pod Bartatowem, Laszkami, Sokolnikami, Gródkiem Jagiellońskim, Tarnopolem i Trembowlą. 24 XII 1918 roku otrzymał nominację na stopień ppor. Od 3 VII 1919 roku służył w 1.pszwol., 1 V 1920 roku otrzymał awans na stopień por.kaw. Od 5 VIII 1920 roku służył w sztabie VIII BJ. W drugiej fazie Bitwy Warszawskiej walczył w 108.Pułku Ułanów w 2. DJ w 3. Armii WP gen.W.Sikorskiego. Od 20 IX 1920 roku był dowódcą 4.szw. w 20. puł. 2 VII 1921 roku został skierowany do Centralnej Wojskowej Szkoły Gimnastyki i Sportów w Poznaniu, gdzie uzyskał uprawnienia instruktorskie w lekkoatletyce, gimnastyce i szermierce, a następnie był instruktorem lekkiej atletyki w tej szkole. W 1921 roku wziął udział w III Powstaniu Śląskim. Wykazany 1 VI 1921 w stopniu por. na etacie 20 puł. 25 XI 1924 został przeniesiony do rezerwy. Już od 1913 uprawiał lekkoatletykę w "Pogoni" Lwów (1913-1924) potem w AZS Warszawa (1924-1931). 31 V 1914 roku zwyciężył w rzucie oszczepem w czasie międzynarodowych zawodów sportowych zorganizowanych we Lwowie. W VII 1920 urlopowany przed Olimpiadą w Antwerpii na obóz treningowy we Lwowie. Rząd RP dla podkreślenia suwerenności Polski postanowił wziąć w niej udział, pomimo wojny z Rosją Sowiecką. W czasie tego obozu odbyły się jednocześnie pierwsze Mistrzostwa Polski w lekkoatletyce. Zdobył tam dwa złote medale, które były jednocześnie rekordami Polski: w rzucie dyskiem (37,75 m) i oszczepem (48,40 m), Jednak zagrożenie bolszewickie uniemożliwiło wyjazd polskiej reprezentacji na Olimpiadę i uczestnicy zgrupowania powrócili na front. Na II Mistrzostwach Polski w lekkoatletyce we Lwowie, rozgrywanych (13-15 IX 1921), ponownie zdobył podwójne mistrzostwo kraju, w rzucie oszczepem jednorącz (39,93) i oburącz (69,03 m). W 1922 roku wystąpił w pierwszym meczu międzypaństwowym z SHS (Jugosławią) i Czechosłowacją w Pradze. Na III Mistrzostwach Polski w Lekkoatletyce rozegranych na Agrykoli i boisku Legii w Warszawie (30 IX - 1 X 1922) po raz kolejny zdobył podwójny tytuł mistrza Polski, w rzucie dyskiem (38,55 m) i oszczepem (49,97 m). W 1923 roku uczestniczył mityngu lekkoatletycznym w Paryżu, gdzie zajął II miejsce w rzucie oszczepem (50,55 m). Na IV Mistrzostwach Polski w Lekkoatletyce rozegranych na Agrykoli w Warszawie ( 25-26 VIII 1923) zdobył trzy tytuły mistrzowskie, w rzucie dyskiem (38,38 m), młotem (22,29 m) i oszczepem (51,65 m). W 17-24 IX 1924 uczestniczył w Akademickich Mistrzostwach Świata, rozgrywanych w Warszawie, zwyciężając w rzucie dyskiem i oszczepem. W 1924 uczestniczył w Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu. Podczas ceremonii otwarcia igrzysk był chorążym polskiej reprezentacji. W rzucie dyskiem uzyskał 35,71 m i odpadł w eliminacjach. W rzucie oszczepem w eliminacjach osiągnął 46,00 m i również odpadł z konkursu. Na V Mistrzostwach Polski w Lekkoatletyce rozegranych na Agrykoli w Warszawie (6-8 IX 1924) zdobył dwa tytuły mistrzowskie, w rzucie dyskiem (37,85 m) i oszczepem (51,45 m). 13 VII 1925 roku na międzynarodowych zawodach lekkoatletycznych w Londynie zajął III miejsce w rzucie oszczepem (49,48 m). Na VI Mistrzostwach Polski w Lekkoatletyce rozegranych w Krakowie (14-16 VIII 1925) zdobył mistrzowski w rzucie dyskiem (38,20 m) oraz wicemistrzowski w rzucie oszczepem (50,34 m). W 1926 roku reprezentował barwy narodowe w meczu międzypaństwowym z SHS (Jugosławią) w Warszawie oraz uczestniczył w międzynarodowych mistrzostwach Anglii w Londynie, gdzie zajął IV miejsce w rzucie oszczepem (50,52 m). W 1930 i 1931 roku brał udział w trójmeczach lekkoatletycznych z Łotwa i Estonią w Tallinie i Wilnie. W l. 1922-1931 czterokrotnie reprezentował Polskę w międzypaństwowych meczach lekkoatletycznych (dwukrotnie zajął II miejsce). Był 15-krotnym rekordzistą Polski w rzucie dyskiem, rzucie oszczepem, rzucie młotem oraz rzucie dyskiem i oszczepem oburącz. 13-krotnym mistrzem Polski: w rzucie dyskiem - 1920, 1922-1925; rzucie oszczepem - 1920-1924; rzucie młotem - 1923 oraz rzucie oszczepem oburącz - 1921, 1927. 6-krotnie zdobywał tytuły wicemistrza Polski. Rekordy życiowe: rzut dyskiem - 41,47 m (27 IX 1931, Poznań), rzut młotem - 22,29 m (26 VIII 1923, Warszawa), rzut oszczepem - 56,95 m (12 IX 1925, Warszawa), pchnięcie kulą - 11,40 m (17 X 1925, Warszawa), rzut dyskiem oburącz - 79,94 m (29 VI 1926, Warszawa), rzut oszczepem oburącz - 90,83 m (22 VIII 1931, Warszawa). Czynną karierę sportową zakończył w 1931. Po demobilizacji w 1922 w stopniu por.rez.kaw. powrócił do Lwowa. W VIII 1924 ukończył kurs w Wyższej Szkole Handlu Zagranicznego we Lwowie i przeniósł się do Warszawy. Pracował jako urzędnik w banku. 19 III 1939 roku otrzymał awans na stopień rtm. rez. W czasie okupacji niemieckiej pracował w Głównym Urzędzie Celnym. Uczestniczył w działalności konspiracyjnej w AK, ukrywając się pod nazwiskami "Stanisław Stachowski" i "Stanisław Wolski". Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie działał w strukturach AZS. Zmarł 24 I 1952 w Warszawie. Odznaczony VM 5.kl., KN z Mieczami, KW 2x, Krzyżem Obrony Lwowa, Krzyżem Orląt.
Źródła:
- CAW I.120.63.103;
- ANKr., NKN, sygn. 434;
- CAW I.120.1.101;
- CAW I.120.1.102;
- "Goniec Polowy Legionów", R.I (1915) nr 7 z 6 VII;
- Spis oficerów...;
- B.Szwedo, Na bieżni i w okopach. Sportowcy odznaczeni Orderem Wojennym Virtuti Militari 1914–1921, 1939–1945, Rzeszów 2011;
- CAW I.482.20-1459;
- CAW I.482.43-3365.
Autorzy:
Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek
Słownik Legionistów Polskich 1914-1918
Tagi