ur. 26 V 1895 w m. Zahajpole k. Stanisławowa (rejon kołomyjski), s. Alfreda, urzędnika bankowego, i Heleny z d. Przybylska. Książeczka wojskowa nr 13854.
W l. 1910–1914 należał do PDS i ZS w Kołomyi, gdzie przed wybuchem I wojny ukończył gimnazjum. Od VII 1914 należał do ZS, w Krakowie ukończył szkołę podoficerską związku. Od 3 VIII 1914 w oddziałach strzeleckich J. Piłsudskiego. W szeregach 1. komp. III baonu uczestniczył w kampanii kieleckiej. Ranny (w nogę) 26 X 1914 pod Laskami, do XII leczył się w Wiedniu. Następne został wcielony do 1. komp. IV baonu 5. pp I Brygady LP. Ponownie ranny 23 V 1915 pod Przepiórowem (stracił prawe oko), leczył się w Krakowie w Szpitalu Garnizonowym nr 15 oraz Szpitalu Fortecznym nr 4, a także w Domu Rekonwalescentów w Kamieńsku (od 16 I 1916). Zwolniony z LP na podstawie decyzji komisji superarbitracyjnej w Krakowie 2 II 1916. Powrócił do Kołomyi i podjął studia na Politechnice Lwowskiej. Od 1 III 1918 organizował struktury POW w Kałuszu, Kołomyi i Stanisławowie. W XI 1918 uczestniczył w obronie Lwowa. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 1 IV 1920 awansował do stopnia kpt. Od 8 IV 1920 sprawował funkcję referenta finansowego i budżetowego 1. DP Leg. Następnie służył w intendenturze 3. Armii WP (do 28 II 1921). W kolejnych latach nadal w strukturach intendentury, m. in. DOK V w Krakowie, skąd 31 XII 1931 przeszedł do rezerwy. We IX 1939 był komendantem Małorytego (formalnie do 26 IX 1939, kiedy zgrupowanie „Brzoza” dołączyło do SGO „Polesie” gen. F. Kleeberga). Uniknął niewoli bolszewickiej i niemieckiej. W X 1939 wrócił do Warszawy, służył w intendenturze Dowództwa SZP. W V 1944 awansowany do stopnia ppłk. int. z WSW, do drugiej połowy VIII 1944 pełnił funkcję szefa służby intendentury w Oddziale IV Kwatermistrzowskim KG ZWZ-AK. Uczestniczył w Powstaniu Warszawskim, został ciężko ranny. Po powstaniu, zwolniony z przejściowego obozu w Ursusie (jako inwalida), przeniósł się do Krakowa, gdzie pracował w Kolejowej Opiece Społecznej. W 1945 rozpoczął pracę w Ministerstwie Komunikacji, najpierw w Biurze Aprowizacji i Zaopatrzenia, potem (od 1949) jako dyrektor gospodarki materiałowej. Pozostawał w kręgu zainteresowania służb bezpieczeństwa. W 1959 przeszedł na emeryturę. Pracował w Centralnym Ośrodku Badań i Rozwoju Kolejnictwa Polskich Kolei Państwowych, ponadto działał społecznie w środowiskach legionowych. Zmarł 19 V 1979 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim. Pozostawił przechowane przez siebie pamiątki po marszałku E. Rydzu-Śmigłym. Miał braci: Zygmunta, legionistę, ppłk. WP, oraz Antoniego i Stanisława, uczestników ruchu strzeleckiego do 1914 i żołnierzy WP. Odznaczony m. in. VM 5. kl., KN, KW 3x, OOP 4. kl., Złotym KZ z Mieczami (1944).
Źródła:
- ANKr., NKN, sygn. 434;
- CAW I.120.1.426;
- CAW I.120.9.99;
- CAW I.120.63.1028;
- Lista chorych, rannych...;
- Lista strat VII–X 1915;
- R.O.1923;
- R.O.1928;
- W. Chocianowicz, W 50-lecie...;
- M. Gałęzowski, Wierni Polsce...;
- L. Głowacki, Działania wojenne...;
- M. Ney-Krwawicz, Komenda Główna...;
- Spis alfabetyczny... (rkps);
- 'Goniec Polowy Legionów' 1915, nr 5;
- 'Monitor Polski' 1931, nr 87.
Autorzy:
Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek
Słownik Legionistów Polskich 1914-1918
Tagi